در این بررسی ازدیاد سه پایه رویشی درختان هسته دار شامل VPK1، سنت جولین A و GF677 با استفاده از روش درون شیشه ای مورد ارزیابی قرار گرفت. ابتدا ریزنمونه های جوانه انتهایی و جوانه های جانبی این پایه ها گندزدایی و در شرایط درون شیشه ای و در محیط های کشت MS تغییر یافته، WPM و Knop کشت شدند. نتایج حاصل از نوع محیط کشت نشان داد که پایه رویشی VPK1 بیشترین تعداد گیاهچه را در محیط WPM و بیشترین طول گیاهچه را در محیط کشت MS تغییر یافته تولید کرد. دو پایه رویشی دیگر بیشترین تعداد و طول گیاهچه را در محیط کشت MS تغییر یافته تولید کردند. پایه رویشی VPK1 در محیط کشت های Knop و WPM و پایه رویشی سنت جولین A در محیط Knop علائم کلروز را نشان دادند. لذا ترکیب تنظیم کننده های رشد در محیط کشت MS تغییر یافته مورد ارزیابی قرار گرفت. بیشترین افزونگری متعلق به پایه رویشی سنت جولین A در محیطMS3 (1 میلی گرم در لیتر BAP و 0.5 میلی گرم در لیتر NAA) بود. پرآوری مطلوب در پایه های رویشی GF677 و VPK1 در محیطMS1 (0.6 میلی گرم در لیتر BAP و 0.01 میلی گرم در لیتر NAA) حاصل شد. در هر سه پایه مورد مطالعه بیشترین طول گیاهچه در محیط کشت MS1 به دست آمد. پایه رویشی VPK1 در محیط هایMS2 (0.8 میلی گرم در لیتر BAP و 0.1 میلی گرم در لیتر NAA) و MS3، تولید کالوس کرد. همچنین افزایش غلظت تنظیم کننده های رشد در پایه GF677 تولید کالوس و شیشه ای شدن اندام های هوایی را به دنبال داشت. پایه های سنت جولین A و VPK1 در محیط دارای 1 میلی گرم در لیتر NAA و پایه GF677 در محیط حاوی 1 میلی گرم در لیتر IBA ریشه هایی با طول بیشتر تولید کردند. در محیط ریشه زایی، پرآوری پایه های رویشی نیز مشاهده شد و اثر پایه رویشی بر میانگین تعداد ریشه معنی دار نبود. پایه های ریشه دار شده در اتاق سازگاری به محیط کشت پیت و پرلیت منتقل شدند.

گلابی (Pyrus sativus) به عنوان یکی از مهم ترین میوه های دانه دار شناخته شده است. کشت پایه رویشی پیرودوارف (pyrodwarf) بدلیل عملکرد مناسب در شرایط تنش، مقاومت در مقابل سرمای زمستانه و قابلیت رشد در محیط خاک های قلیایی به عنوان راهکاری موثر به منظور افزایش بازدهی باغات گلابی شناخته شده است. از این رو این تحقیق با هدف بهینه سازی شرایط ریزازدیادی پایه پیرودوارف در شرایط درون شیشه ای انجام شد. به منظور پرآوری، ریزنمونه های گره از گیاهچه های استریل و یکنواخت تهیه و در محیط کشت های پایه مختلف شامل محیط کشت های MS، WPM، QL و QL تغییریافته در ترکیب با 5/0 میلی گرم در لیتر هورمون BA و 05/0 میلی گرم در لیتر هورمون IAA و یا IBA کشت شدند. به منظور بهینه سازی ریشه زایی نیز در مرحله اول از محیط کشت های حاوی عناصر معدنی مختلف استفاده شده و در مرحله دوم اثر کاربرد هورمون اکسین و زغال فعال بر صفات ریشه زایی گیاهچه ها مورد بررسی قرار گرفت. نتایج این آزمایش نشان داد که تعادل عناصر معدنی پرمصرف بر میزان باززایی گیاهچه ها موثر است اما بر رشد گیاهچه ها اثر معنی داری نداشت. طبق این نتایج، محیط کشت MS حاوی 5/0 میلی گرم در لیتر BA به همراه 05/0 میلی گرم در لیتر IBA به عنوان محیط کشت مناسب به منظور پرآوری گیاهچه ها تعیین شد. علاوه بر این در بین تیمارهای ریشه زایی، کاربرد هورمون IAA با غلظت 1 میلی گرم در لیتر و یا زغال فعال به میزان 1 گرم در لیتر در محیط کشت ½ MS از لحاظ صفات مورد بررسی به عنوان محیط کشت مناسب ریشه زایی مشخص شد. بطور کلی نتایج این تحقیق نشان داد که عناصر پرمصرف و حضور هورمون اکسین بیشترین تاثیر را به ترتیب در طی مراحل پرآوری و ریشه زایی گیاهچه های پیردوارف در شرایط درون شیشه ای داشتند.

به منظور ارزیابی تأثیر نوع پایه، پیوندک و برخی روش های چوپیوند و کوپیوند در افزایش نهال انار و دست یابی به بهترین روش پیوند انار، آزمایشی به صورت اسپلیت فاکتوریل در قالب طرح کامل تصادفی در اسفندماه 1391 در گلخانة دانشگاه ولی عصر(عج) رفسنجان اجرا شد. عامل ها شامل پایه، پیوندک، روش پیوند و زمان بود. رقم های پوست قرمز علی آقایی، گرچ داداشی و گرچ شهوار به عنوان پایه، رقم های رباب نی ریز و خفر جهرم به عنوان پیوندک و از پیوندهای اسکنه و تراشه ای به عنوان روش پیوند استفاده شد. صفات رویشی مورداندازه گیری 60، 120 و 180 روز پس از پیوند بررسی شد. نتایج نشان داد روش پیوند بر درصد گیرای پیوند و گیاهان پیوندی باقی مانده در انار تأثیرگذار بود به طوری-که روش پیوند اسکنه گیرایی بالاتری نسبت به روش پیوند تراشه ای داشت ولی پایه و پیوندک های مورداستفاده بر درصد گیرایی و گیاهان پیوندی باقی مانده تأثیری نداشت. فراسنجه (پارامتر)های رویشی در همة ترکیب های پیوندی در زمان 180 روز پس از پیوند نسبت به دو زمان دیگر بیشترین میزان را داشتند. میزان ترکیبات فنلی پایه و پیوندک با درصد گیرایی و گیاهان پیوندی باقی مانده همبستگی منفی داشت. درنهایت پیوند اسکنه در روش قلمة پیوند برای افزایش انار و تغییر رقم توصیه می شود.

پژوهشی به منظور بررسی ریزازدیادی پایه پنتا (Prunus domestica)در دو محیط کشتMS و B5 انجام گرفت. این آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با 5 تکرار انجام شد. در این پژوهش غلظت های مختلف هورمون ایندول بوتیریک اسید (صفر، 5/0، 9/0 و 5/1 میلی گرم در لیتر) برای ریشه زایی و نیز غلظت های مختلف 6-بنزیل آمینو پورین (0، 4/0، 8/0 و 2/1 میلی گرم در لیتر)برای شاخه زایی در دو محیط کشت مورد بررسی قرار گرفتند. صفات مورد مطالعه شامل تعداد برگ، طول ساقه، تعداد شاخه، تعداد ریشه و طول ریشه بود. نتایج تجزیه واریانس اختلاف معنی داری بین محیط های کشت، سطوح هورمون و اثر متقابل آن ها برای صفات مورد مطالعه نشان داد. بر این اساس بیش ترین طول ساقه (39/6 سانتی متر) و تعداد شاخه (65/13 عدد) به ترتیب در محیط کشت MSدارای 8/0 و 4/0 میلی گرم در لیتر BAP حاصل شد. در این آزمایش بالاترین میانگین تعداد ریشه و طول ریشه به ترتیب 41/8 عدد و 75/14 سانتی متر در محیطB5 و MSبا استفاده از غلظت 9/0 و 5/1 میلی گرم در لیترهورمون IBA به دست آمد. نتایج نشان داد گیاهچه های رشد یافته در محیط کشت MS دارای رشد بهتری نسبت به گیاهچه های رشد یافته در محیط کشت B5 بودند که می تواند به دلیل وجود مقادیر بالای نیتروژن در محیط کشت MS باشد. از این پژوهش می توان نتیجه گرفت که برای شاخه زایی پایه پنتا، محیط کشت MS با هورمون 4/0 میلی گرم در لیتر BAP و برای ریشه زایی محیط کشت B5 با 9/0 میلی گرم در لیتر هورمون IBA مناسب می باشد.

در این تحقیق واکنش ارقام انتخابی بادام شامل تونو، نانپاریل، مامایی، شکوفه، سهند، آذر، شاهرود 12، A200، A230 و 7-9 پیوند شده روی پایه و خود پایه GF677 در قالب آزمایش فاکتوریل بر پایه طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار مطالعه شد. نتایج نشان داد، با افزایش غلظت بیکربنات پتاسیم در آب آبیاری، درصد نیتروژن، پتاسیم، کلسیم، منیزیم و فسفر و محتوی روی و آهن کاهش و درصد نکروزه شدن برگ ها، افزایش یافت ولی میزان افزایش و یا کاهش در صفات اندازه گیری شده در بین رقم های پیوندی با یکدیگر، اختلاف معنی داری را نشان داد. در مجموع کل صفات اندازه گیری شده، رقم شاهرود 12 و پس از آن رقم های A230 و شکوفه به عنوان متحمل ترین و ژنوتیپ 7-9 و رقم سهند به عنوان حساس ترین ارقام نسبت به غلظت های بالای بیکربنات پتاسیم تشخیص داده شدند. رقم های شاهرود 12، A230 و شکوفه به خوبی توانستند غلظت 15 میلی مولار بیکربنات پتاسیم در آب آبیاری را تحمل کنند. همچنین رقم شاهرود 12 تا حدی توانست غلظت 30 میلی مولار بیکربنات پتاسیم در آب آبیاری را نیز، تحمل نماید. همچنین نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد که نوع رقم پیوندی در افزایش مقاوت پایه های GF677 به غلظت های بالای بیکربنات پتاسیم موثر است و اغلب ارقام پیوندی (به جز ژنوتیپ 7-9 و رقم سهند)، دارای مقاومت بیشتری به غلظت های بالای بیکربنات پتاسیم در مقایسه با پایه های غیر پیوندی بودند.

به منظور مقایسه ژنوتیپ سیب میان رس DAT1 با ارقام سیب تابستانه گالا، گلاب کهنز، شفیع آبادی و گلاب اصفهان روی پایه های M111، MM106وM9 آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفیدر سه تکرار و در دو سال متوالی در ایستگاه تحقیقاتی کمالشهر انجام گرفت. نتایج نشان داد اثر رقم، پایه و اثر متقابل رقم و پایه در رشد رویشی و زایشی درختان در سطح یک درصد معنی دار بود. بیش ترین رشد رویشی مربوط به ارقام گلاب کهنز و گلاب اصفهان روی پایه MM111 به ترتیب با 92، 7/91 سانتی متر و کم ترین رشد در ژنوتیپ DAT1روی پایه M9 با 7/53 سانتی متر مشاهده شد. بیش ترین عملکرد در ارقام گلاب اصفهان، گلاب کهنز و ژنوتیپ DAT1 روی پایه های MM106 و MM111 به ترتیب با 50/22، 05/20 و 40/18 کیلوگرم بود. DAT1 با80/211 گرم درشت ترین و ارقام گلاب اصفهان و گلاب کهنز به ترتیب با50/75 و 55/69 گرم کوچک ترین میوه را تولید کردند. به لحاظ سفتی بافت گوشت میوه، سفت ترین بافت گوشت در رقم گالا روی پایه M9 با 8/5 کیلوگرم بر سانتی مترمربع و نرم ترین بافت گوشت میوه در ژنوتیپDAT1 روی پایه MM106 با 7/3 کیلوگرم بر سانتی مترمربع ثبت شد. بیش ترین TSS در رقم گالا روی هرسه پایه با 5/18 درصد و کم ترین آن در رقم گلاب اصفهان روی MM111 با 5/11 درصد بود. بیش ترین اسیدیته آب میوه در ژنوتیپ DAT1 روی پایه MM106 با 68/0 درصد و کم ترین اسیدیته آب میوه مربوط به رقم گلاب اصفهان روی MM106 با 22/0 درصد بود.

تأثیر شش پایه مختلف (سوینگل سیتروملو؛ ترویرسیترنج؛ کاریزوسیترنج؛ سیترنج C-35؛ اسموت فلت سویل و گوتو) بر صفات رویشی نارنگی انشوی پیش رس میاگاوا طی 8 سال (1396-1389) مورد مطالعه قرار گرفت. آزمایش در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار و چهار درخت در هر تکرار در ایستگاه تحقیقات باغبانی قائم شهر انجام شد. نتایج نشان داد که در پایان فاز رویشی (سال سوم)، درختان با پایه گوتو کمترین ارتفاع و حجم تاج را داشتند اما در سه سال پایانی، کمترین ارتفاع و حجم تاج به درختان با پایه C-35 اختصاص یافت. در مقابل درختان با پایه سوینگل سیتروملو بیشترین حجم تاج را داشتند. همچنین بیشترین محیط و سطح مقطع پایه از سوینگل سیتروملو و بیشترین محیط و سطح مقطع پیوندک از اسموت فلت سویل حاصل شد. نتایج تجانس پایه و پیوندک نیز نشان داد که این نسبت برای اسموت فلت سویل بیشتر از عدد یک، برای سیترنج ها، حدود یک و در سیتروملو و گوتو کمتر از یک بود. به طور کلی نتایج نشان داد که سطح مقطع پایه ها با حجم تاج و محیط تنه پیوندک با ارتفاع و همچنین عرض تاج بیشترین همبستگی را دارند بنابراین می توانند برای تخمین حجم تاج استفاده شوند.